Сустракаем Масленіцу - старажытнае свята славянскіх народаў, звязанае з культам прыроды. Для святкавання вызначаны восьмы тыдзень перад Вялікаднем, калі ўсе чакалі цёплай пары і сваімі дзеяннямі нібыта “выганялі” зіму.

Галоўная ежа на Масленіцу – масла, сыр, і бліны – сімвал сонца.

Лічылася, што ўжыванне такой стравы паспрыяе набліжэнню вясны.

Свята паўсюдна чакалі з вялікай нецярплівасцю. Гаспадарчы і земляробчы сезон яшчэ не пачаўся, і таму ўсе з задавальненнем гулялі.

Гэты тыдзень быў напоўнены святочнымі абрадавымі дзеяннямі, частаваннем, гульнямі і забавамі.

Прыляцела ластавіца - прынесла нам Масленіцу

На працягу тыдня моладзь ладзіла гульні, каталася з горак, ездзіла на конях. Людзі сярэдняга ўзросту віншавалі тых, хто ажаніўся ў гэтым годзе, дзеці ўшаноўвалі і частавалі бабак-павітух – тых, хто калісьці дапамог ім з’явіцца на свет.

Першы блін лічыўся асобым. Як знак павагі яго неслі ў чырвоны кут – продкам.

У многіх вёсках блін клалі на акно, каб запрасіць у хату сонейка.

Кожны гаспадар, жадаючы росквіту і дабрабыту сваёй сям'і, павінен падрыхтавацца да сустрэчы гасцей. Нечаканыя візіцёры асабліва жаданыя, уласна яны дастаўляюць поспех і шчасце.

Блінамі частавалі таксама хатнюю жывёлу.

На Масленіцу майстравалі пудзіла і спальвалі яго ў апошні дзень свята. Абрад спальвання быў своеасаблівым момантам ачышчэння агнём, суправаджаўся песнямі, карагодамі, скокамі.

Удзельнікі свята пратоптвалі снег да той пары, пакуль пад нагамі не праглядвалася чорная зямля. Гэтымі рухамі, топатам абуджалі зямлю.

Спасылка на пост у ТГ